Ruwe bolster, blanke pit

Croos, zondag 14 februari 2016

Hebben Rotterdammers iets met kunst?

Rotterdam is een ruwe stad. Teleurstellingen daarover neem ik graag gelijk weg. Want het hoort namelijk zo. Dat zit in onze genen, dat is onze cultuur.

Wie anders beweert, kan op groot wantrouwen rekenen.

Rotterdam, een prachtige stad…? Een parel aan de Maas…?

Een Europese topstad, volgens Lonely Planet?

Ja daaaag. Kappe nou met die onzin en als de sodemieter onder de kouwe douche. Snel, wegweze. Ga je loftrompet maar ergens anders afsteken…

O zeker, Rotterdam was soms niet onaardig.

Buiten de muren had je vroeger groene polders. Maar teveel groen, dat is niet goed voor een mens.

Zodra we genoeg bakstenen hadden hebben we dat allemaal als de sodemieter volgebouwd.

Wij hadden zelfs grachtenpanden, maar met wat hulp van de buren zijn die in de vorige eeuw afgeschaft. Jaaa, een goeie buur is beter dan een verre vriend…

Fijne kantjes hoef je hier dus niet te verwachten. Daarvoor ga ja maar naar Museum aan de Amstel. Wij? Wij leven liever in Misère aan de Maas.

En zo is de stad met de ruwe bolster overgebleven.

De stad van kritikasters, van discussies over alles dat los en vast zit.

Daar wentelen we ons in. Dat hoort bij ons.

Voor alles dat goed gaat, moet wel iets anders mis gaan.

Blijkt de Markthal mee te vallen…? Wordt Feyenoord weer geen kampioen

Komt er meer groen op de Binnenrotte…? Wordt er ergens anders een gebouw op een park gepleurd.

Rotterdam mooi? … Jaaa, vanuit een drone, zeker!

Het lijkt allemaal negatief, maar toch is dat niet zo. En wie het niet begrijpt dat het nu eenmaal zo werkt, is eigenlijk geen Rotterdammer. Zo simpel is het.

Maar hebben Rotterdammers dan helemaal geen zwakke plek?

Jawel, die is er. Ik zou bijna zeggen… èch wel.

De zwakke plek is er al eeuwen. Onuitroeibaar. Oorlogen, crisis en bezuinigingen heeft ze doorstaan. De zwakke plek zoekt iedere keer weer nieuwe wegen. Als gras tussen de stenen. Bent u al nieuwgierig naar die zwakke plek…? Nou, anders ik wel!

De zwakke plek laat zich ook zien en werd verleden jaar opgemerkt tijdens Arte Concordia, een kunstinitiatief met beelden in de buitenruimte in de Avenue Concordia.

De scherpe ziener was een kleine jongen, een leerling van een basisschool die met klasgenoten werd rondgeleid langs die indrukwekkende beelden, die zomaar op het gras van de Avenue waren geland.

De kleine jongen stond erbij, keek er naar en kwam tot een mooie conclusie: ‘Kunst is de zachte kant van mannen’

Volgens de overlevering smolt zijn aanwezige lerares na deze woorden zo ongeveer weg van trots. De woorden gingen een eigen leven leiden en werden doorverteld. Net zo lang tot ze bij mij arriveerden.

En volgens mij, volgens mij hè, had die jongen het haarscherp in de peiling. Alleen onderschatte hij het bereik. Kunst is niet alleen de zachte kant van mannen. Kunst is de zachte kant van Rotterdammers.

Rotterdammers kunnen ruw zijn, maar onder die ruwe buitenkant hebben ze als geen ander die blanke pit. Kunst is hun zachte kant, hun blanke pit.

Soms is de zachte kant ondergedoken en schijnbaar verscholen tussen de bakstenen. Maar als je verder kijkt dan je neus lang is, dan zie je hem overal.

In huizen, in galeries, in parken, op straat.

De blanke pit van Rotterdammers krijgt dit jaar een gouden randje.

De Kunstroute Kralingen-Crooswijk bestaat namelijk tien jaar!

Voor de tiende keer kronkelt de kunstroute door de wijken. Altijd op de loer… overal en nergens… Altijd maar weer op jacht naar die zachte kant van Rotterdammers.

Nou, en daar staan we dan… Met ons nette pakkie en veel goeie voornemens.

Geniet dit jaar van je blanke pit, maar denk aan onze reputatie…

Laat het alsjeblieft niet teveel merken!

Koester je ruwe bolster en we maken er samen een mooi jaar van. Ook al wordt Feyenoord weer geen kampioen.

En om het antwoord te geven op de vraag waarmee ik begon:

Ja, Rotterdammers hebben iets met kunst.

Ik wens iedereen een goed Kunstroute-jaar.

Dik Vuik